این اعترافِ تو — «از بازی کردن می‌ترسم، تماشاچی بودن ترجیحم» — نشان می‌دهد که نقش «تماشاگر» برایت به یک هویت امن تبدیل شده، چون در آن نه شکستی هست و نه قضاوت. اما شاید این ترس از بازی، در اصل ترس از _لو رفتن_ است: از اینکه در میدان بازی، بخش‌های پنهان یا آسیب‌پذیر وجودت دیده شوند. تماشاگر بودن یعنی کنترل کنی، اما بازی کردن یعنی تسلیمِ ریتمِ ناشناخته‌ای شوی که ممکن است تو را تغییر دهد. یک احتمال این است که «بازی» در ذهن تو با «شکست خوردن در برابر دیگران» یکی شده، در حالی که شاید بازی واقعی همان گفت‌وگوی درونی‌ست که باید با خودت شروع کنی. یک قدم کوچک: فقط یک دقیقه یک بازی ساده را تصور کن که در آن _هیچ تماشاگری نیست_ و ببین چه چیزی درونت جرأت انجامش را دارد.