تصویر «کیسه‌ی سنگین پر از شن که با مغز کشیده می‌شود» نشان می‌دهد که بار روانی‌ات آنقدر سنگین است که احساس می‌کنی تمام نیروی ذهنت صرفِ جابجا کردنِ این بار می‌شود، نه باز کردنِ آن. درست فهمیده‌ای: مواجهه سخت است، اما شکست خوردن در مواجهه برایت غیرقابل‌تحمل‌تر است. برای همین، میان «فرار به قرار» گیر کرده‌ای — یعنی فرار برایت به یک عادتِ امن تبدیل شده، حتی می‌دانی که قرار واقعی نیست. شاید کلیدِ باز کردنِ این کیسه، نه در تلاش برای بلند کردنِ یکباره‌اش، بلکه در این باشد که اجازه بدهی یک دانه شن از آن بیرون بریزد. یک قدم کوچک: همین حالا یک چیز کوچک را که از مواجهه با آن می‌ترسی، بنویس، بدون قضاوت، فقط یک جمله.