وقتی داشتم با خودم میگفتم معلومه اینهمه غزل داری وقتی اینهمه قافیه و ردیف تکراری استفاده کردی، همون موقع صائب:
به چشمِ کم منِگر در دواتِ تیرهدلم
که چلهخانهی یوسف درونِ چاه من است
گذشته فکرِ من از لامکان به صد فرسنگ
بلندهمتیِ من دلیلِ راهِ من است
:_)