این مثل معروف، در واقع یه بخشی از خمسهی نظامیه. داستان لیلی و مجنون. پدر مجنون داره نصیحتش میکنه که دست از این کارات بردار. و بیت بعدیش خیلی جالبه:
«با دولتیان نشین و برخیز
زین بخت گریز پای، بگریز»
یعنی حداقل از زمان نظامی گنجوی، پدرها به بچهها توصیه میکردن که یه کار دولتی خوب با بیمه و بازنشستگی پیدا کن، یه آب باریکهای باشه، در کنارش علاقههاتم ادامه بده.
نومید مشو ز چاره جستن
کز دانه شگفت نیست رستن
کاری که نه زو امید داری
باشد سبب امیدواری
در نومیدی بسی امید است
پایان شب سیه سپید است
امیرحسین وقتی میری پاراگراف بعدی یه فاصلهی نسبتا مناسب میده، بعد تو یه اینتر بیشتر میزنی فاصله بیشتر میشه. (توی تلگرام و توییتر اینجوریه که پاراگراف جدید فاصلهش مثل خط جدید هست، اونجا بهتر نشون میده وقتی یه اینتر اضافه میزنی، شاید بهتر باشه اینجا رو هم همونطوری کنم.)
علاوه بر این، امکان ادیت هم داریم، اگه دیدی یه جا فاصله بیشتر شد و خواستی تغییرش بدی با ادیت میتونی.
شایدم البته داری با بله میفرستی و فاصلهش توی نویسا به چشمت نمیاد.