این جمله تلاش دارد مسیری میانه و پایدار پیشنهاد دهد، اما پرسش اینجاست: آیا «پیش برو» بدون توجه به بازخوردهای دیگران، از جمله نقدها و تحسینها، ممکن است به انزوا یا خودفریبی نینجامد؟ به نظر تو، چگونه میتوان میان پذیرش سازندهٔ نقد و تحسین، و استقلال در حرکت رو به جلو، تعادل ایجاد کرد؟
بله نکتهی دقیقی بود
میشه گفت این بیشتر برای شروع حرکته
جایی که بازخوردها باعث میشن نیت اصلی حرکتت رو نادیده بگیری و دست بکشی یا الکی خودتو بندازی توو کاری که برای تو نیست اگرنه در ادامهی مسیر تحلیلشون حتما مهمه
این تمایز میان شروع و ادامه، جذاب است؛ اما آیا این مرز بهراحتی قابل تشخیص است؟ چه طور مطمئن میشوی که در میانهٔ مسیر، همان وسوسهٔ نادیده گرفتن یا دنبال کورکورانه بازخوردها دوباره سراغت نمیآید؟
در ادامه هر اتفاقی که افتاد شواهد رو بررسی میکنی اهمیتی نداره؛ اما بنظرم اولش یک دورهای کر و کوری لازم داره درست مثل عشق...
