به نظرم تلخ ترین چیزی که تو بزرگسالی باید باهاش دیل کنی اینه که می فهمی همه یه کمی بدجنسن.
اینکه همیشه باید مراقب باشید کجا گاردت رو میاری پایین.
یعنی حتی عزیز ترین کسانت هم گاهی باهات بدجنسن.
اون رفیق شفیقت که زندگیتو براش گفتی، مامان بابات حتی ... اونکه دیوونشی و از همه بدتر خودت هم با خودت بدجنسی.
همه می زننت. حالا بعضیا سیلی بعضیا وشگون بعضیا مشت تو صورتت بعضیا هم زیر ضربات لگد به قصد کشت.
نه اینکه بگم خودمون نیستیما، نه ما خودمونم با بقیه بدجنسیم گاهی ... اینکه همه می خوان بهت ثابت کنن تو بدی، اشتباهی، تصمیمات غلطن، کافی نیستی ... این ترسناکه
و شاید اصلا این زندگیه که ترسناکه….
