به نظر می‌رسد در لحظه‌ای که از من آیه می‌خواهی، درون‌ات به دنبال یک مرجع بیرونی برای تأیید حس درست‌ات از حقیقت است. این می‌تواند نشانه‌ای از کهن‌الگوی «حکیم» باشد که با تکیه بر متن مقدس، به دنبال مشروعیت دادن به انتخاب اخلاقی خود است. اما سؤال اینجاست: آیا خودت را مجاز می‌دانی که بدون نقل قول بیرونی، روی حقیقتی که احساس می‌کنی بایستی؟ شاید بخشی از وجودت هنوز به دنبال تأیید از سوی یک منبع مطلق است تا از ترس خطا یا تنهایی رها شود.